تبلیغات
« انتخابات تجلی حماسه سیاسی » - استفاده از تکنیک های مختلف در انتخابات
« انتخابات تجلی حماسه سیاسی »
به همراه گزیده ای از صحبت های کاندیدهای یازدهمین دوره ریاست جمهوری
Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/ Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/ Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/ Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/ Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/ Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/ Image Hosted by Free Photo Hosting at http://www.iranxm.com/
درباره وبلاگ


با عرض سلام به دوستان عزیز. این سایت برای بررسی کردن ویژگی های یک کاندید مناسب از نظر قران و مردم و بزرگان جامعه اسلامی و همچنین نشان دادن اقتدار ملت با شکوه ایران در انتخابات تدوین گردیده که در ادامه بعضی از سخنان این کاندیدها را برای اطلاع شما از رویکرد های آنان قرار میدهیم خاطر نشان میکنم برای دریافت کتاب های الکترونیکی بعضی از این افراد به قسمت دانلودها مراجعه فرمایید ممنون. به امید آینده ای
شکوهمند برای کشور عزیزمان ایران که در سایه ولایت فقیه استوارتر از همیشه گردد. التماس دعا خدانگهدار

مدیر وبلاگ : احمد بریمی پور
نویسندگان
نظرسنجی
به نظر شما مهم ترین مشکلی که باید در کشور حل شود چیست؟






اصطلاح رقابت یا مبارزه انتخاباتی برای توصیف فعالیت هایی به کار می رود که به منظور ترغیب رای دهندگان، در مرحله پیش از انتخابات صورت می گیرد.انتخابات انتخابات مبارزات انتخاباتی، شامل سه گروه از بازیگران است که هر کدام، اهداف متفاوتی را دنبال می کنند: دست اندرکاران رقابت های انتخاباتی (داوطلبان انتخاباتی، مدیران و کارکنان حزبی) که درصدد ترغیب رای دهندگان هستند، رسانه ها که به کار انتقال پیام های داوطلبان انتخاباتی مشغولند و رای دهندگان که تصمیم می گیرند چگونه از سهم اندک خود در قدرت سیاسی استفاده کنند. در این نوشتار دیوید.ای.بوتلر به تجزیه و تحلیل مقوله مهم انتخابات به مثابه هسته مرکزی و مفهوم اساسی دموکراسی پرداخته و آن را از منظر غربی کالبدشکافی می کند. وی حضور گسترده فرهنگ غربی، به طور عام و فرهنگ آمریکایی، به طور خاص را در فرآیند رقابت های انتخابی به طور ویژه برجسته نموده است. با این حال تاملات مولف از آن حیث که به تبیین خطوط قرمز «رقابت های انتخاباتی» در قالب دیدگاه غربی منجر می شود؛ می تواند برای خوانندگان ایرانی مورد توجه و استفاده قرار گیرد. اصطلاح رقابت یا مبارزه انتخاباتی برای توصیف فعالیت هایی به کار می رود که به منظور ترغیب رای دهندگان، در مرحله پیش از انتخابات صورت می گیرد. تاریخچه رقابت های انتخاباتی، به آغاز پیدایش دموکراسی باز می گردد (گرچه به نظر نمی رسد که اصطلاح مبارزات انتخاباتی تا پیش از سال ۱۸۷۰ میلادی به کار رفته باشد). داوطلبان انتخاباتی که در پی کسب آرا هستند، شخصا یا به کمک دوستان یا استخدام افراد دیگر، همواره روش های اصولی و منظمی را به کار می گیرند تا بدین وسیله به هدف خود نایل آیند. جمع آوری آرا با تبلیغ و تشویق رو در رو، سخنرانی ها و نوشتارهای دیواری، از زمان آتن باستان متداول بوده است؛ اما از قرن هیجدهم به بعد، تحول محسوس و مستمری که به پرهزینه شدن این فرآیند انجامیده، در رقابت های انتخاباتی به چشم می خورد. به علاوه قوانین فراوانی نیز برای جلوگیری از سوء استفاده وضع شده است. رقابت های انتخاباتی، شامل سه گروه مشخص از بازیگران است که هر کدام، اهداف متفاوتی را دنبال می کنند: دست اندرکاران رقابت های انتخاباتی (داوطلبان انتخاباتی، مدیران و کارکنان حزبی) که درصدد ترغیب و به فعالیت واداشتن رای دهندگان هستند، رسانه ها که به کار انتقال پیام های داوطلبان انتخاباتی مشغولند و رای دهندگان که تصمیم می گیرند چگونه از سهم اندک خود در قدرت سیاسی استفاده کنند. الف) چارچوب و مدت زمانی مبارزات انتخاباتی از آنجا که تمایل به انتخاب مجدد، از مشخصات بارز سیاستمداران است، عملا همه فعالیت های آنها را می توان ناشی از رقابت بر سر قدرت دانست. چنین نیست که با پایان یافتن یک انتخابات، نمایندگان و رقبای بالقوه آنها از منصب خود بگذرند و از آن غافل شوند. با این وصف، دوره رقابت های انتخاباتی بسیار کوتاه است. در اغلب رژیم های سیاسی پارلمانی، بیش از یک ماه بین پایان دوره مجلس قانون گذاری و آغاز انتخابات برای دوره بعدی فاصله نیست. کانادا (با در نظر گرفتن حداقل ۵۴ روز فاصله بین دو دوره مجلس) بیشترین مدت و مالزی با (۱۴ روز فاصله) کمترین مدت را به خود اختصاص داده اند. در بیشتر کشورها، رقابت های عمده انتخاباتی، بر دو هفته آخر متمرکز است، البته در امریکا این مدت خیلی طولانی تر است. بیشتر انتخابات ایالتی در امریکا در تاریخ معینی در آذر ماه انجام می شود؛ اما رقابت های دور مقدماتی، گاه تا نه ماه قبل از آن در جریان است. در رقابت های ریاست جمهوری، مرحله فعال رقابت های نهایی، دست کم دو ماه به درازا خواهد کشید. رقابت های انتخاباتی در محدوده قوانین خاصی صورت می گیرد و داوطلبان انتخاباتی در تبلیغات، ملزم به رعایت ضوابط و قوانینی هستند که حد و مرز کار آنها را مشخص می کند. این قوانین، بر هزینه های مصرفی نیز ناظر است. به علاوه قواعد مفصلی برای نحوه اخذ و شمارش آرا وضع شده است که تاثیر بسزایی بر جریان انتخابات دارد. نظام های انتخاباتی، تعیین کننده شکل و نحوه رقابت های انتخاباتی است. بنابراین در نظام های اکثریتی که در کشورهایی چون انگلستان و کانادا رواج دارد، احزاب اصلی به دنبال آن هستند که پیروزی بی چون و چرایی کسب کنند. اگر آنها همه قدرت را تصاحب کنند، در این صورت باید پاسخگوی وعده و وعیدهای خود باشند. براساس نظام های اکثریت نسبی که بر کشورهای اسکاندیناوی و برخی کشورهای کوچک دیگر حاکم است، احزاب کمتر به دنبال کسب اکثریت مطلق هستند و بیشتر تلاش و همت آنها صرف منصب هایی می شود که در ائتلاف های پس از انتخابات شکل خواهد گرفت. البته نظام های اکثریت نسبی، انواع مختلفی دارند. فهرست های ملی در سوئیس و اسرائیل، شکل دهنده رقابت های انتخاباتی متمایل به مرکز است. نظام «تک رای قابل انتقال» در ایرلند، گروه های تفکیک شده احزاب (دپارتمان ها) در فرانسه، زمینه را برای مبارزات انتخاباتی در سطح محلی فراهم کرده است. تغییر و تحول در نظام های انتخاباتی، دشوار و جنجال برانگیز است. در فرانسه، قواعد انتخاباتی، پیوسته به سود احزاب جرح و تعدیل می شود؛ در حالی که در ایتالیا و نیوزیلند، بر سر تغییر و چگونگی آن جر و بحث بسیاری صورت می گیرد. ب) اهداف و روش ها سامانه پیام کوتاه ویژه انتخابات ریاست جمهوری سامانه پیام کوتاه ویژه انتخابات ریاست جمهوری سامانه پیام کوتاه ویژه انتخابات … 30% تخفیف تور کیش | تورهای لحظه آخری کیش 30% تخفیف تور کیش | تورهای لحظه آخری کیش دفتر هواپیمایی ارمیا آژانسی … اقامت قبرس اروپایی اقامت قبرس اروپایی تحصیل خرید ملک ثبت شرکت سرمایه … معرفی و رزرو هتل شیراز تا 50% تخفیف معرفی و رزرو هتل شیراز تا 50% تخفیف معرفی هتل ها و مراکز اقامتی … چنانچه مایلید تبلیغات شما در اینجا نمایش داده شود با ما تماس بگیرید در بسیاری از کشورها، رقابت های انتخاباتی لزوما برای کنار زدن رقبا نیست؛ بلکه به قصد کشاندن هواداران به پای صندوق های رای است. در کشورهایی چون امریکا و هند که تقریبا نیمی از مردم رای نمی دهند، امکان زیادی وجود دارد که در اثر فعالیت داوطلبان انتخاباتی، نتیجه انتخابات عوض شود. اما در کشورهایی مثل ایتالیا، بلژیک و استرالیا که رای دادن اجباری یا نیمه اجباری است و میانگین مشارکت عمومی، بالای ۹۰ درصد است، مسلما دل مشغولی اصلی، بالا بردن میزان مشارکت نیست. رقابت های انتخاباتی در همه کشورها، اغلب دستخوش سوءاستفاده هایی چون تطمیع، تهدید، مخارج گزاف و خلافکاری خواهد شد. البته در اغلب کشورهای پیشرفته دموکراتیک، چنین سوءاستفاده هایی با وضع محدودیت های قانونی و تحولات فرهنگی، تحت مراقبت قرار گرفته و مهار شده است. رای مخفیانه و تحت نظارت دقیق، امکان تهدید و تطمیع افراد را بسیار کاهش داده است. همچنین تدوین مجموعه ای از قواعد حقوقی درباره رویه های مجاز، امکان بسیاری از سوءاستفاده ها را عملا منتفی ساخته است. محدودیت هایی که بر هزینه های جاری رقابت های انتخاباتی اعمال می شود، امکان مخارج بی حد و حصر را که بعضا به سوءاستفاده مالی و ارتشا می انجامد، کاهش داده است و بیزاری عامه مردم از فسادهای سیاسی باعث شده که سیاستمداران، از ترس رسوایی کمتر دست به اعمال ناروا بزنند. پیش از رواج تلویزیون و پخش مستقیم، دسترسی به شمار روزافزون رای دهندگان، تنها از طریق گروه کثیری از فعالان رقابت های انتخاباتی که به در خانه ها مراجعه می کردند، امکان پذیر بود. نیازهای ناشی از رقابت های انتخاباتی، باعث شکل گیری احزاب توده ای شد. «ژوزف چامبرلین» نشان داد که چگونه افرادی که داوطلبانه برای مبارزات انتخاباتی کار می کنند، ممکن است روند انتخابات را متحول کنند. همچنین مقامات شهری در آمریکا نشان دادند که چگونه گروه کثیری از فعالان سیاسی شکل گرفته اند که در نهایت منجر به تشکیل احزاب توده ای مترقی می شوند. حامیان پرشور هنوز هم اساسی ترین نقش را در مبارزات انتخاباتی بر عهده دارند؛ اما شمار آنها به خاطر ورود تکنولوژی های جدید، رو به کاهش نهاده است. مبارزات انتخاباتی در طول تاریخ، همواره با خشونت و جنجال توأم بوده است. بسیاری از رمان نویسان قرن نوزدهم، مانند «چارلز دیکنز» و «مارک تواین» نمونه هایی از این رقابت های خشونت آمیز را موضوع رمان خود قرار داده اند. در برخی از کشورها هنوز هم خشونت بر عرصه انتخابات حاکم است و در پی هر انتخابات عمومی در هندوستان، بزرگ ترین کشور دموکراتیک جهان، تعداد زیادی کشته می شوند. در کشورهای آمریکای لاتین نیز کمتر انتخاباتی یافت می شود که با آرامش برگزار شود، اما آشوب و خشونت تا حد زیادی در اروپا و آمریکای شمالی فروکش کرده است. با این همه، بسیاری از سوءاستفاده ها به ویژه در کشورهایی که سنت های دموکراتیک در آنها پا نگرفته، هنوز وجود دارد. به همین علت نظارت و تایید انتخابات تحت مراقبت های داخلی و بین المللی به صورت رویه های معمول و متعارف درآمده است. مثلا از اوایل دهه ۹۰ عملیات گسترده ای تحت سرپرستی سازمان ملل متحد و جامعه اروپا (و اکنون اتحادیه اروپایی) صورت گرفت تا انتخابات در کشورهای بلوک شرق سابق و رژیم آپارتاید در آفریقای جنوبی با معیارهای پذیرفته دموکراتیک، در جریان رقابت های انتخاباتی، اخذ و شمارش آرا مطابقت داشته باشد. ج) هزینه ها گرچه در اکثر کشورها نظارت بر تهدید و تطمیع رای دهندگان و نیز تقلب در رای گیری به نسبت آسان است، اما هزینه های گزاف و نابرابری در استفاده از رسانه ها را نمی توان به این سادگی ها کنترل کرد. این موضوع در کشورهای مختلف با یکدیگر تفاوت دارد؛ ولی برخورداری از پول و رسانه ها تقریبا در همه جا به طور ناعادلانه توزیع شده است. در انگلستان، براساس قانون مصوب سال ۱۸۸۳ میلادی، این توفیق حاصل شده که میزان مخارج محدود شود. براساس این قانون، هیچ کس به جز نماینده قانونی داوطلب نمایندگی، حق عهده دار شدن هزینه های انتخابات را ندارد. ممنوعیت مشابه دیگری نیز در امر دخالت اشخاص حقیقی یا حقوقی در پرداخت هزینه های انتخاباتی در نخستین اصلاحیه قانون اساسی آمریکا و در مجموعه قوانین بسیاری از کشورهای دیگر قید شده است. در انگلستان، رشد و تحول رقابت های انتخاباتی سراسری، موانع بسیاری بر سر راه این قانون نهاده است؛ چندان که تبصره هایی وجود دارد که مشمول هیچ محدودیتی نمی شود. مثلا تبلیغات برای انتخابات سراسری از طریق مطبوعات و پوسترهای تبلیغاتی مجاز شمرده شده است. به علاوه مخارج مسافرت های مربوط به رقابت های انتخاباتی که توسط رهبران حزبی ترتیب داده می شود، در زمره این محدودیت ها قرار نمی گیرد. در آمریکا کمیته های اجرایی سیاسی در بسیاری از موارد، از مقررات مربوط به محدودیت هزینه ها سرپیچی می کنند. در برخی کشورها، سقف معینی از مخارج بر کل هزینه های حزبی تحمیل می شود و قوانین خاصی برای انتشار صورت هزینه مالی وضع شده است. با این همه هنوز بازار تقلب داغ است. از سال ۱۹۵۰ میلادی به این سو، مشکلات بسیاری در حسابرسی هزینه های انتخاباتی پدید آمده است؛ زیرا تفکیک پولی که وارد احزاب می شود، از هزینه ای که صرف انتخابات می شود، دشوار است. این موضوع در آمریکا و کانادا (در انتخابات جمهوری) بسیار مشکل ساز بوده است. د) شکل و محتوا رقابت های انتخاباتی، اغلب با اصطلاحات جنگی مانند: استراتژی، تاکتیک و ستاد و نیز اصطلاحات محاکم قضایی توصیف می شود. رای دهندگان به هیات منصفه ای می مانند که درباره گزینه های مختلفی که احزاب مطرح کرده اند، حکم می کند. بسیاری از استدلال هایی که اقامه می شود، از اصطلاحات مربوط به پیگرد قضایی و دفاع حقوق وام گرفته شده است با این همه، متاسفانه این گونه تشبیهات گمراه کننده است. در واقع رای دهندگان، هیات منصفه نیستند؛ چون بیشتر آنها از قبل درباره انتخاب خود تصمیم های قطعی و انعطاف ناپذیری اتخاذ کرده اند؛ مسائل موروثی یا وابستگی های طبقاتی یا تجربیات سیاسی در چند سال اخیر، تعهدات حزبی نیرومند و ماندگاری برای آنها ایجاد کرده است. داوطلبان انتخاباتی نیز مانند وکلا، استدلال های معقول و مبتنی بر آیین دادرسی، تسلیم محکمه نمی کنند. روند رقابت های انتخاباتی به نحوی است که پیام ها را بسیار ساده می کند و هدف اصلی، اغلب متمایل کردن اذهان رای دهندگان به یک شعار واحد مانند «دولت صالح»، «پایین آوردن مالیات ها» یا «برکناری افراد خلاف کار» است. با این همه، استدلال های آنها چندان هم بی سامان نیست و در چارچوب های خاصی مانند مرامنامه حزبی یا بیانیه های انتخاباتی مطرح می شود و سرشار از وعده و وعیدهایی است که در صورت پیروزی در انتخابات بدان عمل خواهند کرد. رهبران حزبی در سخنرانی های از پیش طراحی شده، به تشریح سیاست های شان می پردازند. همچنین، به طور گسترده، در مصاحبه های مطبوعاتی و مناظره های مختلف شرکت می کنند که در آنها ناگزیر به تفصیل اقدامات و برنامه ها و پیشنهادهای خود را بیان کنند. این گونه است که انتخابات به صورت همه پرسی هایی درمی آید که در آن، رقبای انتخاباتی از رای دهندگان می خواهند که با آرای خود، آنها را در اجرای سیاست های ویژه ای که در پیش دارند، یاری دهند. در سال های اخیر، بسیاری از کسانی که در دولت و از میان مخالفین شان به قدرت رسیده اند، براساس وعده هایی که در طول رقابت های انتخاباتی داده بودند، عمل کرده اند. رقابت های انتخاباتی بر موضوعات مختلفی تکیه دارند که گاه منسجم و از پیش تعیین شده و گاه مبهم و اتفاقی هستند. ممکن است داوطلبی براساس تمایزات عمیق ایدئولوژیکی خود، اقبال پیدا کند یا برعکس به خاطر یک شایعه خاص، موضوعی اتفاقی یا حتی یک اشتباه سهوی که در یک محفل عمومی صورت گرفته، از چشم مردم بیفتد. در اکثر کشورها، مسائل اقتصادی یکه تاز عرصه سیاست، به ویژه مبارزات انتخاباتی است. یک نخست وزیر استرالیایی، پس از شکست خود در سال ۱۹۴۹ میلادی دریافت که رای دهندگان به خاطر تنگناهای مالی از او سلب اعتماد کرده اند. اما اقتصاد وجوه گوناگونی دارد؛ آن بخش از اقتصاد که به رقابت های انتخاباتی مربوط می شود، اغلب به چند محور اساسی مانند: میزان رشد، میزان تورم، سطح بی کاری، سطح مالیات ها یا موازنه پرداخت ها تقلیل می یابد. مضمون اکثر پیام هایی که به رای دهندگان می رسد، این است که پیروزی ما در انتخابات به نفع شما است. از این رو، جالب ترین پیام هایی که سیاستمداران برمی گزینند و درصدد آنند که به زور به رای دهندگان بقبولانند، بر محور شاخص های اقتصادی در هنگام رقابت های انتخاباتی دور می زند. رقابت های انتخاباتی در آغاز بیشتر شامل سخنرانی و جمع آوری آرا از طریق تبلیغات رو در رو بود. گاهی هم راهپیمایی هایی برای جلب توجه رای دهندگان ترتیب می دادند. سپس توزیع آگهی دستی و بروشور معمول شد. در ضمن، در مطبوعات هم اقداماتی صورت می گرفت. بعدها در قرن نوزدهم، سفرهای انتخاباتی و اجتماعات گسترده، جای خود را در میان رقابت های انتخاباتی باز کرد و پوسترهای رنگی و پرزرق و برق نیز به کار گرفته شد. در قرن بیستم، پخش برنامه های رادیو تلویزیونی بیش از هر چیز دیگر باعث تحول در رقابت های انتخاباتی گردید. در برخی از کشورها آگهی های رادیو تلویزیونی بیشترین هزینه های انتخابات را به خود اختصاص داد. در کشورهای دیگر، احزاب بیشتر تلاش خود را صرف طرح موضوعات انتخاباتی در مناظره های انتخاباتی یا مصاحبه های مطبوعاتی کردند. ناگفته پیداست که داوطلبان انتخابات از طریق رادیو و تلویزیون، با افراد بیشتری می توانند ارتباط برقرار کنند. ه) تکنیک ها تکنیک های رقابت انتخاباتی، از سال ۱۹۵۰ میلادی به بعد در آمریکا رشد و تحول یافت و از آنجا به نقاط دیگر دنیا گسترش پیدا کرد. همچنین گسترش روزافزون تکنیک های تبلیغاتی و روابط عمومی به کمک سیاستمداران آمد و مشاوره رقابت های انتخاباتی به حرفه ای تخصصی تبدیل شد. این پدیده، در رقابت های فردگرایانه آمریکایی، در مقایسه با تشکیلات حزبی به نسبت منظم در اروپا مشهودتر است. با این همه، ابزارهای جدید مانند: نظرسنجی های خصوصی، کنفرانس های مطبوعاتی از پیش ترتیب داده شده، تکنیک های خاص صدا و تصویر در برنامه های تلویزیونی، هنر عکاسی و گردهمایی های عمومی ساختگی، جزو تفکیک ناپذیر رقابت های انتخاباتی در سراسر دنیا شده است. کامپیوتر نیز به تشکیلات مربوط به رقابت های انتخاباتی امکان داده است که از طریق پست مستقیم، با رای دهندگان هدف گیری شده ارتباط برقرار کنند. یکی از پیامدهای این تحولات در فن آوری های مربوط به رقابت های انتخاباتی این است که به طور کلی، فرآیند رقابت های انتخاباتی، بسیار خودآگاهانه تر شده است. پوشش رسانه ای به جای نطق های انتخاباتی، توجه خود را به طور عمده، معطوف به نمایش های هواداران آنها کرده است و بدین وسیله هر یک از رقبا سعی دارند ابتکار عمل را از طرف مقابل بگیرند و پیروزی (در انتخابات) را از آن خود کنند. این پیچیدگی های فزاینده، موجب شکل گیری تبلیغات منفی شده است. سیاستمداران از مدت ها پیش به این نکته پی برده اند که افشاگری در مورد خلاف های طرف مقابل، بسیار ساده تر از صادق نشان دادن خودشان است. به همین علت، میزان تبلیغات منفی نسبت به تبلیغات مثبت، در سال های اخیر افزایش چشمگیری یافته است. به عبارت دیگر، دلایلی که برای رد صلاحیت رقیب اقامه می شود. به مراتب بیش از دلایلی است که برای اثبات شایستگی خود عنوان می شود. پوشش رسانه ای از انتخابات نیز دستخوش تحول شده است. بیشتر تلاش های رقبای انتخاباتی، معطوف به تهیه تصاویر جذاب و چشمگیری است که بیشتر وقت مونتاژکنندگان اخبار تلویزیونی، صرف آن می شود و بیش از هر چیز دیگر، نظرها را به خود جلب می کند. مطبوعات و تلویزیون که در گذشته، بیشتر تاکیدشان بر سخنرانی ها بود، امروزه محور توجه شان برگزیده اخبار است. چنین به نظر می رسد که رسانه ها در میدان مسابقه ای شرکت کرده اند که هر لحظه با یافته های تازه نظرسنجی های مربوط به برداشت رای دهندگان از رقابت های انتخاباتی، سرخط اخبار خود را تغییر می دهند (در برخی از کشورها انتشار نتیجه نظرسنجی ها در هفته های آخر رقابت های انتخاباتی ممنوع شده است.) در اواخر قرن نوزدهم «مویسی استروگورسکی»، تحقیق ماندگار خود را درباره فرآیند دموکراسی در انگلستان و آمریکا انجام داد و در آن، شیوه های مختلف رقابت های انتخاباتی را به تفصیل مورد بررسی قرار داد. یک صد سال بعد، دانشمند علوم سیاسی «لاری بارتل» نشان داد که چگونه هنوز بسیاری از تفاسیر و برداشت های بدبینانه «استروگورسکی» از روان شناسی متقاعدسازی سیاسی، اعتبار خود را از دست نداده است. رقابت های انتخاباتی، معمولا برحسب نتایجی که به بار آورده است، ارزیابی می شود. تلاش های برندگان انتخابات را می ستایند و بازندگان را نکوهش و سرزنش می کنند، بدون توجه به این امر که آیا واقعا برندگان انتخابات، پایگاه مردمی دارند یا خیر. با این همه، انتظاراتی که رای دهندگان از نمایندگان برگزیده خود دارند، مهم ترین نقش را در ارزش گذاری بر رقابت های انتخابات دارد. پرسش دیگری که مطرح است، این است که آیا رقابت های انتخاباتی، آرای رای دهندگان را تغییر خواهد داد؟ در بسیاری از کشورها نتیجه انتخابات، نزدیک به همان چیزی است که چند ماه قبل در نظرسنجی ها انعکاس یافته است. با این همه، در انتخابات سراسری (در سطح ملی) استثناهایی بر این قاعده دیده می شود. از مصداق های بارز این مفهوم، انتخابات ریاست جمهوری ۱۹۴۸ میلادی آمریکا است که پیروزی خدشه ناپذیر «توماس دیویی»، به انتخاب «هری ترومن» انجامید و همچنین، انتخابات عمومی ۱۹۷۰ انگلستان که در آن محافظه کاران، احتمال پیروزی شان دست بالا ۲۰ تا ۲۱ درصد بود؛ با این همه، دولت کارگری را از صحنه خارج کردند. بخش قابل ملاحظه ای از رقابت های انتخاباتی، بی ثمر است. رقبای انتخاباتی مانند مشاورین شان می دانند که نیمی از هزینه های مربوط به تبلیغات، هدر دادن پول و سرمایه است؛ اما آنچه روشن نیست، این است که نمی دانند که کدام نیمه آن بی ثمر است! رقابت های انتخاباتی یک علم دقیق و قطعی نیست و اغلب، نتایج پیش بینی نشده ای اتفاق می افتد؛ به ویژه هنگامی که مدیران کهنه کار و با تجربه در زمینه رقابت های انتخاباتی، با وجود پول فراوان و انبوه امکانات و فن آوری های پیشرفته، نمی توانند موفقیت انتخابات را تضمین کنند.



نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
شنبه 25 شهریور 1396 08:58 ق.ظ
Hi, Neat post. There is an issue along with your site in web explorer,
would test this? IE still is the market leader and a big portion of other folks will
omit your wonderful writing because of this problem.
پنجشنبه 9 شهریور 1396 03:36 ب.ظ
Useful info. Lucky me I found your site unintentionally,
and I'm surprised why this coincidence didn't took place earlier!

I bookmarked it.
جمعه 1 اردیبهشت 1396 04:05 ق.ظ
Today, I went to the beach front with my children. I found a sea shell and
gave it to my 4 year old daughter and said "You can hear the ocean if you put this to your ear." She put
the shell to her ear and screamed. There was a hermit crab inside and it pinched her ear.
She never wants to go back! LoL I know this is entirely
off topic but I had to tell someone!
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر




آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
بِسْمِ اللهِ الرَّحْمنِ الرَّحِیمِ اللَّهُمَّ کُنْ لِوَلِیِّکَ الحُجَهِ بنِ الحَسَن صَلَواتُکَ علَیهِ و عَلی آبائِهِ فِی هَذِهِ السَّاعَهِ وَ فِی کُلِّ سَاعَهٍ وَلِیّاً وَ حَافِظاً وَ قَائِداً وَ نَاصِراً وَ دَلِیلًا وَ عَیْناًحَتَّى تُسْکِنَهُ أَرْضَکَ طَوْعاً وَ تُمَتعَهُ فِیهَا طَوِیلا"
کلیه حقوق این وبلاگ برای « انتخابات تجلی حماسه سیاسی » محفوظ است